Letter grote

Paneel
U bevindt zich hier: Home \ Nieuws per sector \ Facilitaire Contactcenters (WFC) \ Maatschappelijk verantwoord ondernemen eindigt niet bij de achterdeur

Maatschappelijk verantwoord ondernemen eindigt niet bij de achterdeur

Ton Riebel, voorzitter QlixColumn
door Ton Riebel, voorzitter Qlix

De voortgang rond de cao voor de facilitaire contactcenters begint mij toch wat al te zeer te verontrusten. Hoewel we formeel nog in onderhandeling zijn, staan we in feite compleet stil. Onderzoek dat we samen met onze collega's van FNV en CNV lieten uitvoeren plaatst de arbeidsvoorwaarden in deze branche aan de absolute onderkant van ons nationale loongebouw. Je staat soms verbaasd dat men voor zo een loon in Nederland nog wil werken.

Toegeven, de meeste bedrijven in de sector doen hun best om de zaken netjes te regelen. In ieder geval die werkgevers aangesloten bij brancheorganisatie WFC. Maar het is ook een sector die wordt gekenmerkt door 'cowboys', opportunisten die met alweer een nieuwe BV het snelle geld pakken, failliet gaan en vervolgens met en het volgende BV'tje verder piraten. De ondernemer ongrijpbaar, de medewerker huilende derde. Ondernemers ook die een cao zien als een leuk stukje papier voor onder in de kattenbak en vervolgens hun eigen regeltjes verzinnen. Wel, zo houden we onze juristen aan het werk.

Met de goedwillende WFC (Werkgeversvereniging Facilitaire Contactcenters) zitten we aan de cao-tafel. Terugkerend tegenargument van onze gesprekspartners is dat de opdrachtgevers de branche uitmelken door tarieven te bedingen die nauwelijks financiƫle ruimte laten voor echte verbeteringen. En dat, beste lezer, stuit mij dus echt tegen de borst. Al die opdrachtgevende bedrijven hebben een uithangbord dat ze kwaliteit van de dienstverlening hoog in het vaandel hebben. Mijn eerste argument zou dan zijn: kwaliteit kost geld. Al die agents aan de telefoon zijn jouw uithangbord. Jouw portaal naar de klant. Onmisbaar voor je organisatie dus. Behandel ze dan ook zo!

Elk van deze zo keurige grote bedrijven heeft het zo moderne uitgangspunt van maatschappelijk verantwoord ondernemen in haar beleid verankerd. Dat doet het natuurlijk ook goed bij de afnemers. Maar let op: Maatschappelijk verantwoord ondernemen begint bij je voordeur, maar eindigt niet bij je achterdeur. Daar komen de grote textielbedrijven achter als de publieke verontwaardiging zich richt op de erbarmelijke omstandigheden in de lagelonenlanden waar ze hun productie maken. Daar komen de opdrachtgevers in de schoonmaak achter nadat er terecht onrust kwam onder schoonmaakpersoneel. Hoog tijd om ook de opdrachtgevers voor de contactcenters eens goed wakker te schudden.

Je kunt niet staande houden dat je maatschappelijk verantwoord onderneemt als je uitsluitend oog hebt voor de arbeidsomstandigheden binnen je eigen bedrijf, en er, omwille van je winstmarge en de aandeelhouder, lak aan hebt of je toeleverancier die zelfde doelstelling kan waarmaken. Voor de ruim 100.000 medewerkers in de facilitaire contactcenters van Nederland betekent het uitknijpen van de branche: slecht worden betaald, geen of een gebrekkige pensioenregeling en, alle goedwillende WFC-leden niet te na gesproken, cowboy-ondernemers met een totaal gebrek aan interesse in het afsluiten van een rechtvaardige cao.

De enige manier om het tij te keren is om gezamenlijk, werkgevers en vakbonden, deze opdrachtgevers aan te spreken op hun gedrag. En het debat ook publiekelijk aan te gaan. Qlix staat klaar om die handschoen op te pakken.

Wil je op deze column reageren: redactie@qlix.nl